Sarmatae

Sarmatae seu Graecius "Sauromates",[1] Scythae gentes, incolebant immensam regionem in septentrione Ponti Euxini, inter Tanaim flumen et Rham flumen. Nullam urbem condiderunt, nam semper per campos vagabantur venatum et pastum. Ad ramum Iranicum gentium indoeuropaeorum pertinere aestimantur.
Historica
[recensere | fontem recensere]Punicorum bellorum tempore migraverunt Sarmatae ad terras inter Vistulam et Tanaim, quae regio proprie Sarmatia vocari debet. Marcus Aurelius imperator Sarmatas in imperium Romanum irrumpere conantes vicisse gloriabatur[2] et ab anno 175 titulis suis cognomen Sarmaticus addidit, quod nummis suis inscripsit. Post victoriam Marcus Aurelius equites cataphractos ex Sarmatia in exercitum Romanum incorporavit atque in Britanniam misit[3]. Constantinus Magnus quoque Sarmatas vicisse dicitur[4]. Quia optimi equites erant stipendia in exercitu Romano merebant ad limitem custodiendum, qua de causa in Francia civitates nonnullae, Sermaise vel etiam Sermizelles nomine, Sarmatarum memoriam hodieque servantes inveniuntur[5].
Fontes antiqui
[recensere | fontem recensere]- Diodorus Siculus, Bibliotheca historica II.43.7
- Ovidius, Tristia 2.198 et alibi (VI.7.19-22)
- Plinius, Naturalis historia 6.38 et alibi
- Tacitus, Germania 1, 17, 43, 46
Notae
[recensere | fontem recensere]- ↑ Ovidius, Tristia 3.12.30
- ↑ Historia Augusta, Marcus Aurelius 17 et 22-25.
- ↑ Dio Cassius LXXI.16.
- ↑ Aurelius Victor, Liber de Caesaribus 41.13. Annales Valesiani VI.31-32.
- ↑ Michel Roblin, "De Saumaise à Sermaise : colonies sarmates ou terrains saumâtres ?" in Hommages à Marcel Renard, II, Bruxellis : Latomus, 1969: 664-674.
Plura legere si cupis
[recensere | fontem recensere]- Janos Harmatta, Studies on the History and the Languages of the Sarmatians, Szeged, 1970
- Eszter Istvánovits et Valéria Kulcsá, Sarmatians : history and archaeology of a forgotten people, Moguntii, 2017
- Vera B. Kovalevskaja, "La présence alano-sarmate en Gaule : confrontation des données archéologiques, paléoanthropologiques, historiques et toponymiques" in L'armée romaine et les Barbares du IIIe au VIIe siècle (Acta colloquii), 1993: 209-221
- Iaroslav Lebedynsky, Les Sarmates : amazones et lanciers cuirassés entre Oural et Danube, VIIe siècle avant J.-C. - VIe siècle après J.-C., Errance, 2014 Recensio critica
- Scythes, Sarmates et Slaves : l'influence des anciens nomades iranophones sur les Slaves, L'Harmattan, 2009 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
- Sarmates et Alains face à Rome : Ier-Ve siècles, Augustonemeti, 2010
- Sur les traces des Alains et Sarmates en Gaule : du Caucase à la Gaule, IVe-Ve siècle, L'Harmattan, 2012 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
- "Véronique Schiltz, "Les Sarmates entre Rome et la Chine. Nouvelles perspectives", Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, 2002: 845-887
- L'or des Sarmates : nomades des steppes dans l'Antiquité, entre Asie et Europe : [exposition], 17 juin-29 octobre 1995, Abbaye de Daoulas, 1995
- Oszkár Schütz et alii, "Dévoilement des origines et de la constitution génétique du « peuple oublié » : une étude de la population de la période sarmate dans le bassin des Carpates", Cellule, 2025 Recensio critica
- К. Ф. Смирнов, Сарматы на Илеке, Moscuae, Nauka, 1975
- "Sauromates et Sarmates", Dialogues d'histoire ancienne, 1980: 139-154
- Rebecca Wegener, Sauromatisches und sarmatisches Fundgut nordöstlich und östlich des Kaspischen Meeres : eine Bestandsaufnahme bisheriger Forschungen unter besonderer Berücksichtigung der Waffengräber, Oxonii, Aechaeopress, 2010 Recensio critica
Nexus externi
[recensere | fontem recensere]- Vicimedia communia plura habent quae ad Sarmatas spectant
- De Sarmata in Britannia Romana