George de Mestral
| George de Mestral | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Persona informo | |||||
| George de Mestral | |||||
| Naskiĝo | 19-an de junio 1907 en Saint-Saphorin-sur-Morges | ||||
| Morto | 8-an de februaro 1990 (82-jaraĝa) en Commugny | ||||
| Religio | reformita vd | ||||
| Lingvoj | franca vd | ||||
| Ŝtataneco | Svislando  vd
| ||||
| Alma mater | Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Laŭzano vd
| ||||
Memorigilo 
| |||||
| Familio | |||||
| Edz(in)o | Monique Panchaud de Bottens (mul)  vd
| ||||
| Profesio | |||||
| Okupo | inventisto inĝeniero vd
| ||||
| Laborkampo | inĝenierarto vd
| ||||
| |||||
| vd | Fonto: Vikidatumoj | ||||
George de MESTRAL (naskiĝis la 19-an de junio 1907 en Saint-Saphorin-sur-Morges - mortis la 8-an de februaro 1990 en Commugny) estis svisa elektroinĝeniero kiu inventis la hokan kaj buklan fermilon, kiun li nomis Velkro (Lapfermilo).[1]
Naskita en Colombiers, apud Laŭzano, en la franca Kastelo de Saint Saphorin sur Morges. En la aĝo de 12 jaroj, li ricevis sian unuan patenton por la dezajno de ludilaviadilo. Li studis ĉe la Federacia Politeknika Lernejo de Laŭzano.
Rakonto pri la inventado de Velkro
[redakti | redakti fonton]De Mestral promenis kun sia hundo proksime de sia hejmo en la Svisaj Alpoj unu tagon en 1948. Post la promeno en la arbaro, de Mestral kaj lia hundo revenis kovritaj de gluecaj plantoj kaj dornoj, kiuj algluiĝis al iliaj vestaĵoj. Scivolante, kio igis ilin tiel bone algluiĝi al ŝtofo, de Mestral metis unu el la gluecaj plantoj sub mikroskopon kaj vidis malgrandajn hokojn, kiuj konvenas en malgrandajn buklojn en la ŝtofo de la vesto. Tiun tagon naskiĝis la ideo por la "hok-kaj-bukla fermilo", kiu poste fariĝis konata kiel 'Velkro' aŭ 'fermilo'.
Post serĉado, oni trovis investanton: posedanto de teksfabriko montris intereson pri la ideo de "harhoko" kaj la du komencis kunlabori. Uzante malgrandan teksilon, la posedanto de teksfabriko produktis kotonstrion kun malgrandaj hokoj kaj alian strion kun bukloj. Kiam ili estis premitaj kune, ili algluiĝis.
Nun oni devis trovi manieron krei ĉi tiujn striojn per maŝino.
De Mestral trovis svisan teksilfabrikiston, kiu konsentis provi fari ilin, sed la fabrikanto retiriĝis kiam evidentiĝis, ke la tasko estas tro malfacila. Dum pluraj monatoj li faris diversajn eksperimentojn. Kiam li hazarde uzis infraruĝan lumon dum teksado de la bukloj, li malkovris, ke la maŝino igis ilin sufiĉe rigidaj por esti uzeblaj. Sed li ankoraŭ alfrontis alian defion: desegni maŝinon, kiu farus la hokojn. Dum pluraj monatoj, de Mestral serĉis manieron krei la hokojn, kaj kiam li trovis unu, ili komencis komercan produktadon de la prembutonoj.
De Mestral nomis la fermilon "Velcro" – vel de la vorto Velvet kaj Cro de la vorto Crochet (trikado per ununura kroĉetaĵo). En 1955 li patentis la "haran fermilon".
De 1955 ĝis 1959, De Mestral vendis ĉirkaŭ 60 milionojn da metroj da hareca ŝnuro ĉiujare. Lastjare, la ĉiujara vendo de la kompanio atingis pli ol 250 milionojn da dolaroj kaj ĝi dungis pli ol 3 300 homojn.
Referencoj
[redakti | redakti fonton]Eksteraj ligiloj
[redakti | redakti fonton]- "Le château de Saint Saphorin sur Morges" ĉe Svisaj Kasteloj
- Mallonga biografio ĉe la Nacia Inventinto-Halo de Famo
- Nekrologo de la New York Times verkita de Reuters
