close
Saltar ao contido

Neve

Editar as ligazóns
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter
Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Neve
Vista no inverno
Imaxe
 Instancia de
tipo de fenómeno meteorolóxico Editar o valor en Wikidata
 Subclase de
precipitación
material Editar o valor en Wikidata
 Composto por
floco de neve Editar o valor en Wikidata
 Estudado por
nivoloxía Editar o valor en Wikidata
 Uso
deporte de inverno
esquí
snowboarding Editar o valor en Wikidata
Características
 Material / ingrediente
cristal de gelo (pt) Traducir
ar Editar o valor en Wikidata
 Cor
branco Editar o valor en Wikidata
Cifras e dimensións
 Punto de fusión
 0 ℃ Editar o valor en Wikidata
Códigos e identificadores
Freebase/m/06_dn Editar o valor en Wikidata
MeSHD012914 Editar o valor en Wikidata
OpenAlexC197046000 e C2983043445 Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
 Descrito pola fonte
Wikidata G:Commons C:Commons
Image
Cristal de neve.
Image
Paisaxe nevado en Valtavaara, Kuusamo, norte de Finlandia.

A neve[1] é un fenómeno meteorolóxico consistente na precipitación de pequenos cristais de xeo. Estes meteoros adoptan formas xeométricas con características fractais e agrúpanse en folerpas. Xa que está composta por pequenas partículas ásperas é un material granular. Normalmente ten unha estrutura aberta e suave, excepto cando é comprimida pola presión externa.

A neve fórmase comunmente cando o vapor de auga experimenta unha alta deposición na atmosfera a unha temperatura menor de 0 °C (32 °F), e posteriormente cae sobre a terra. Está composta por pequenas partículas ásperas e é un material granular. Normalmente ten unha estrutura aberta e suave, excepto cando é comprimida pola presión externa. Consiste en auga cristalina conxelada nas nuves durante todo o seu ciclo de vida, comezando cando, en condicións axeitadas, os cristais de xeo formanse na atmosfera, aumentan a un tamaño milimétrico, precipítanse e acumúlanse nas superficies, logo metamorfoseanse no sitio en que se achan, e finalmente derritense, deslízanse ou sublimanse.[2]

As tormentas de neve organízanse e desenvolvense alimentándose de fontes de humidade atmosférica e aire frío. Os copos de neve nuclean ao redor das partículas da atmosfera atraendo pingas de auga superenfriadas, que se conxelan en cristais de forma hexagonal. Os copos de neve adoptan unha gran variedade de formas, entre as que destacan as plaquetas, as agullas, as columnas e a calcaria dura. A medida que a neve se acumula nun manto de neve, pode soprar en forma de ventisqueros. Co tempo, a neve acumulada metamorfosease, por sinterización, sublimación e conxelación-descongelación. Cando o clima é o suficientemente frío como para que se produza unha acumulación anual, pode formarse un glaciar. Pola contra, a neve adoita derretirse estacionalmente, provocando a escorrentía cara a arroios e ríos e recargando as augas subterráneas.

As principais zonas propensas á neve son as rexións polares, a metade máis setentrional do hemisferio norte e as rexións montañosas de todo o mundo con suficiente humidade, temperaturas frías e altitude. No hemisferio sur, a neve limítase principalmente ás zonas montañosas, á parte da Antártida.[3]

A neve afecta a actividades humanas como o transporte: creando a necesidade de manter as estradas limpas; a agricultura: proporcionando auga aos cultivos e salvagardando o gando; os deportes como o esquí, o snowboard e as viaxes en moto de neve; e á guerra. A neve tamén afecta aos ecosistemas, xa que proporciona unha capa illante durante o inverno baixo a cal as plantas e os animais poden sobrevivir ao frío.[4]

A neve tamén se pode fabricar usando os canóns de neve, que consisten en aparellos que crean granciños minúsculos de xeo similares a unha fina saraiba.

Formación da neve

[editar | editar a fonte]

Os cristais de neve fórmanse nas nubes, a temperaturas por embaixo dos 0º centígrados. O proceso faise en dúas fases[5]:

  1. Na primeira, as microgotas de auga cristalizan por efecto da acción de núcleos de conxelación que son po atmosférico, é dicir, impurezas de orixe orgánico mineral ou químico. Estes cristais teñen forma de prisma hexagonal, posto que, debido á estrutura atómica da auga (H2O), o hexágono é a forma máis estable, a que require menor enerxía[6].
  2. Na segunda fase, vai medrando pola anexión de gotas próximas que se lle van unindo, facendo medrar o hexágono inicial. A velocidade e xeito de crecemento determina a forma final do cristal.

É fama que non existen dous cristais de neve iguais. O naturalista americano Wilson A. Bentley (1865-1931), un granxeiro autodidacta de Vermont, dedicou 40 invernos ao estudo dos cristais de neve. Chegou a examinar máis de 5.000 fotografías obtidas no microscopio. Nunca atopou dous cristais iguais[6]. Se ben é certo que unha mostra de 5.000 exemplares, comparada coa cantidade case infinita de cristais de neve que existen non é proba suficiente.

En 1988, un equipo de investigadores de Wisconsin demostrou que o crecemento dun cristal de neve depende de factores tan irregulares (temperatura, presión atmosférica, vento, humidade ambiente) que é extremadamente improbable que existan dúas folerpas iguais. Tamén demostraron que, controlando con moita precisión as condicións ambientais en laboratorio, pódense conseguir dous cristais totalmente idénticos, se ben a súa forma non podía ser tan sofisticada como as que se dan na natureza[7].

Unha vez formado o cristal, vaixe unindo a outros ata formar folerpas, estas caen en forma de precipitación do efecto da gravidade. Se a superficie está suficientemente fría, non necesita estar a 0º ou menos, a folerpa mantense e temos unha nevarada. Se cae sobre zonas máis quentes, o contacto co aire desfai a folerpa máis o cristal e remata en choiva.

Neve artificial

[editar | editar a fonte]

Caso distinto é o da neve producida por "canóns de neve". Estas máquinas botan finas gotas de auga que se conxelan xusto antes da súa expulsión[7]. Como é un proceso case instantáneo, a auga conxelada non fai formas hexagonais, nin hai agregación que forme os característicos cristais. Pola contra, son pezas de xeo amorfas.

Precipitación

[editar | editar a fonte]
Image
Nevando en Salamanca, (España).

A neve desenvólvese nas nuves, que á súa vez forman parte dun sistema meteorolóxico maior. A física do desenvolvemento dos cristais de neve nas nuves é o resultado dun complexo conxunto de variables que inclúen o contido de humidade e as temperaturas. As formas resultantes dos cristais que caen poden clasificarse nunha serie de formas básicas e combinacións das mesmas. Ocasionalmente, poden formarse algúns copos de neve en forma de placa, dendríticos e estelares baixo un ceo despexado cun investimento de temperatura moi fría presente.[8]

Formación de nubes

[editar | editar a fonte]

As nubes de neve adoitan aparecer no contexto de sistemas meteorolóxicos máis amplos, o máis importante dos cales é a zona de baixa presión, que normalmente incorpora frontes cálidas e frías como parte da súa circulación. Dúas fontes adicionais e localmente produtivas de neve son as tormentas de efecto lago (tamén de efecto mar) e os efectos da elevación, especialmente nas montañas.[9]

Zonas de baixa presión

[editar | editar a fonte]
Artigo principal: Cicloxénese explosiva.

Os ciclóns de latitudes medias son zonas de baixa presión capaces de producir calquera cousa, desde nubosidade e tormentas de neve suaves ata fortes nevadas.[10] Durante o outono, o inverno e a primavera dun hemisferio, a atmosfera sobre os continentes pode ser o suficientemente fría a través da profundidade da troposfera como para causar nevadas. No hemisferio norte, o lado norte da zona de baixa presión produce a maior parte da neve.[11] Nas latitudes medias do sur, o lado dun ciclón que produce a maior cantidade de neve é o lado sur.

Frontes

[editar | editar a fonte]
Artigo principal: Fronte (meteoroloxía).
Image
Fronte fría.

Unha fronte fría (franxa de separación ou zona de interacción entre dous ventos ou masas de aire con características diferentes de temperatura ou humidade) pode producir tormentas de neve frontais, unha intensa liña frontal convectiva (similar a unha banda de choiva), cando a temperatura está próxima ao momento de conxelación na superficie. A forte convección que se desenvolve ten suficiente humidade para producir condicións de xistra nos lugares por onde pasa a liña, xa que o vento provoca intensos refachos de neve.[12] Este tipo de xistra adoita durar menos de 30 minutos en calquera punto da súa traxectoria, pero o movemento da liña pode cubrir grandes distancias. Os refachos frontais poden formarse a pouca distancia por diante da fronte fría superficial ou por detrás da fronte fría, onde pode haber un sistema de baixa presión que se intensifica ou unha serie de liñas de depresión que actúan de forma similar ao paso dunha fronte fría tradicional. En situacións nas que as borrascas se desenvolven despois da fronte, non é raro que pasen dúas ou tres bandas de borrascas lineais en rápida sucesión separadas só por 25 millas (40 quilómetros), pasando cada unha polo mesmo punto cunha diferenza duns 30 minutos. Nos casos nos que hai unha gran cantidade de crecemento vertical e de mestura, a borrasca pode desenvolver nubes cumulonimbus incrustadas que dan lugar a lóstregos e tronos, o que se coñece como neve de trono.

Un fronte cálida pode producir neve durante un período de tempo, xa que o aire cálido e húmido imponse sobre o aire xeado e crea precipitacións na zona de contacto. A miúdo, a neve convértese en choiva na zona cálida situada detrás da fronte.[12]

Efectos lacustres e oceánicos

[editar | editar a fonte]
Image
Vento frío do noroeste sobre os lagos Superior e Michigan que provoca nevadas por efecto lago.

A neve por efecto lago prodúcese durante condicións atmosféricas moi frías, cando unha masa de aire frío desprázase a través de longas extensións de auga lacustre máis cálida, quentando a capa inferior do aire, que absorbe vapor de auga do lago, ascende a través do aire máis frío situado encima, conxélase e deposítase nas costas de sotavento (a favor do vento).[13][14]

O mesmo efecto que se produce sobre masas de auga salgada denomínase "neve de efecto océano" ou "neve de efecto baía". O efecto intensifícase cando a masa de aire en movemento é elevada pola influencia orográfica das elevacións máis altas nas costas situadas a sotavento. Esta elevación pode producir bandas estreitas pero moi intensas de precipitacións que poden depositarse a un ritmo de moitos centímetros de neve por hora, o que a miúdo dá lugar a unha gran cantidade de neve acumulada.[15]

As zonas afectadas polas nevadas de efecto lago denomínanse "cintos de neve". Entre elas inclúense as zonas ao leste dos Grandes Lagos, as costas occidentais do norte do Xapón, a península de Kamchatka en Rusia e as zonas próximas ao Gran Lago Salgado, o mar Negro, o mar Caspio, o mar Báltico e partes do norte do océano Atlántico.[16]

Efectos da montaña

[editar | editar a fonte]

As nevadas orográficas ou de relevo prodúcense cando o aire húmido é empuxado cara arriba polo lado de barlovento das cadeas montañosas por un fluxo de vento a grande escala. O ascenso do aire húmido pola ladeira dunha cordilleira provoca un arrefriado adiabático e, en última instancia, condensación e precipitación. Este proceso elimina gradualmente a humidade do aire, deixando aire máis seco e cálido no lado descendente, ou sotavento.[17] O aumento das nevadas resultantes,[18] xunto coa diminución da temperatura coa altitude,[19] combínanse para aumentar a profundidade da neve e a persistencia estacional da capa de neve en zonas propensas ás nevadas.[4][20]

Tamén se descubriu que as ondas de montaña contribúen a aumentar a cantidade de precipitacións na zona situada a sotavento das cordilleiras, ao potenciar a elevación necesaria para a condensación e a precipitación.[21]

Física das nubes

[editar | editar a fonte]
Neve caendo en Tokyo, Xapón
Image
Flocos de neve acabados de caer

Un copo de neve está formado por aproximadamente 1019 moléculas de auga que se engaden ao seu núcleo a diferentes velocidades e en diferentes patróns, dependendo dos cambios de temperatura e humidade na atmosfera pola que atravesa o copo de neve na súa caída cara ao solo. Como resultado, os copos de neve son diferentes entre si, aínda que seguen patróns similares.[22][23][24]

Os cristais de neve fórmanse cando se conxelan pequenas pingas de nubes superenfriadas (duns 10 μm de diámetro). Estas pingas poden permanecer líquidas a temperaturas inferiores a -18 °C, xa que para conxelarse, unhas poucas moléculas da pinga deben agruparse por casualidade e formar unha estrutura similar á dunha rede de xeo. A pinga conxélase ao redor deste "núcleo". Nas minchas máis cálidas, debe haber unha partícula de aerosol ou «núcleo de xeo» na pinga (ou en contacto con ela) para que actúe como núcleo. Os núcleos de xeo son moi raros en comparación cos núcleos de condensación das nubes, sobre os que se forman as pingas líquidas. As arxilas, o po do deserto e as partículas biolóxicas poden actuar como núcleos.[25] Os núcleos artificiais inclúen partículas de ioduro de prata e xeo seco, e utilízanse para estimular a precipitación na sementa de nubes.[26]

Unha vez que unha pinga se conxelou, crece nunha contorna supersaturada, é dicir, un no que o aire está saturado con respecto ao xeo cando a temperatura é inferior ao momento de conxelación. A continuación, a pinga crece por difusión de moléculas de auga no aire (vapor) cara á superficie do cristal de xeo, onde se acumulan. Dado que as pingas de auga son moito máis numerosas que os cristais de xeo, estes poden crecer até alcanzar centos de micrómetros ou milímetros de tamaño a expensas das pingas de auga, mediante o proceso de choiva fría (proceso Wegener–Bergeron–Findeisen). Estes cristais grandes son unha fonte eficaz de precipitación, xa que caen a través da atmosfera debido á súa masa e poden chocar e agruparse en acios ou agregados. Estes agregados son copos de neve e adoitan ser o tipo de partículas de xeo que caen ao solo.[27] Aínda que o xeo é transparente, a dispersión da luz polas facetas e cavidades/imperfeccións dos cristais fai que estes adoitan aparecer de cor branca debido á reflexión difusa de todo o espectro da luz polas pequenas partículas de xeo.[28]

Clasificación dos flocos de neve

[editar | editar a fonte]
Image
Unha clasificación temperá dos copos de neve realizada por Israel Perkins Warren[29]

A micrografía de miles de copos de neve desde 1885 en diante, comezando con Wilson Alwyn Bentley, revelou a gran diversidade de copos de neve dentro dun conxunto clasificable de patróns.[30] Observáronse cristais de neve moi semellantes.[31]

Ukichiro Nakaya desenvolveu un diagrama de morfoloxía cristalina, que relaciona as formas dos cristais coas condicións de temperatura e humidade nas que se formaron, e que se resume na seguinte táboa.[4]

Morfoloxía da estrutura cristalina en función da temperatura e a saturación da auga.
Rango de temperatura Rango de saturación Tipos de cristais de neve
°C °F g/m3 oz/cu yd por "debaixo" da saturación por "riba" da saturación
0 to −3,532 to 26 0,0 to 0,50,000 to 0,013 Placas sólidas Placas finas

Dendritas

−3,5 to −1026 to 14 0,5 to 1,20,013 to 0,032 Prismas sólidos

Prismas ocos

 Prismas ocos

Agullas

−10 to −2214 to −8 1,2 to 1,40,032 to 0,038 Placas finas

Placas sólidas

 Placas sectorizadas

Dendritas

−22 to −40−8 to −40 1,2 to 0,10,0324 to 0,0027 Placas finas

Placas sólidas

 Columnas

Prismas

Nakaya descubriu que a forma tamén depende de se a humidade predominante está por encima ou por baixo da saturación. As formas por baixo da liña de saturación tenden a ser máis sólidas e compactas, mentres que os cristais formados en aire supersaturado tenden a ser máis delicados, ornamentados e con forma de encaixe. Tamén se forman moitos patróns de crecemento máis complexos, que inclúen planos laterais, rosetas en forma de bala e tipos planos, dependendo das condicións e os núcleos de xeo.[32][33][34]Se un cristal comezou a formarse nun réxime de crecemento en columna a aproximadamente −5 °C (23 °F) e logo cae nun réxime máis cálido similar a unha placa, brotan cristais en forma de placa ou dendríticos no extremo da columna, producindo as chamadas "columnas con capuchón".[27]

Magono e Le idearon unha clasificación de cristais de neve recentemente formados que inclúe 80 formas distintas. Documentaron cada unha delas con micrografías.[35]

Acumulación

[editar | editar a fonte]
Image
Animación dos cambios estacionais na neve, baseada en imaxes de satélite

A neve acumúlase tras unha serie de nevadas, intercaladas con períodos de conxelación e descongelación, en zonas o suficientemente frías como para reter a neve de forma estacional ou perenne. As principais zonas propensas ás nevadas son o Ártico e a Antártida, o hemisferio norte e as rexións alpinas. O equivalente líquido das nevadas pode avaliarse utilizando un medidor de neve.[36] ou cun pluviómetro estándar, axustado para o inverno mediante a eliminación dun funil e un cilindro interior.[37] Ambos os tipos de medidores derriten a neve acumulada e indican a cantidade de auga recollida.[38] Nalgunhas estacións meteorolóxicas automáticas pódese utilizar un sensor ultrasónico de profundidade de neve para complementar o pluviómetro.[39]

Fenómenos

[editar | editar a fonte]
Image
Nova York durante unha tormenta de neve no 2016, que provocou fortes ventos e nevadas de récord.

Refachos de neve, chuvia de neve, tempestade de neve e xistra describen fenómenos nevados de duración e intensidade progresivamente maiores.[40] Unha xistra é unha condición meteorolóxica que implica neve e ten diferentes definicións en distintas partes do mundo. Nos Estados Unidos, unha xistra prodúcese cando se dan dúas condicións durante un período de tres horas ou máis: un vento sostido ou refachos frecuentes de 35 nós (16 m/s), e suficiente neve no aire como para reducir a visibilidade a menos de 0,4 quilómetros.[41] No Canadá e no Reino Unido, os criterios son similares.[42][43] Aínda que as fortes nevadas adoitan producirse en condicións de xistra, non é necesario que neve, xa que a neve en po pode crear unha tormenta de neve no solo.[44]

A intensidade dunha tormenta de neve pode clasificarse segundo a visibilidade e a profundidade da acumulación.[45] A intensidade da nevada vén determinada pola visibilidade, da seguinte maneira:[46]

  • Lixeira: visibilidade superior a 1 km
  • Moderada: restricións de visibilidade entre 0,5 e 1 km
  • Forte: a visibilidade é inferior a 0,5 km

As tormentas de neve poden depositar neve en bandas que se estenden desde masas de auga, como no caso do fenómeno meteorolóxico dos lagos, ou como resultado do paso dunha fronte de nivel superior.[47][48][49]

A International Classification for Seasonal Snow on the Ground define a "altura da neve nova" como a profundidade da neve recentemente caída, en centímetros, medida cunha regra, que se acumulou nunha táboa de neve durante un período de observación de 24 horas ou outro intervalo de observación. Despois da medición, retírase a neve da táboa e esta colócase a nivel da superficie nevada para proporcionar unha medición precisa ao final do seguinte intervalo.[50] O derretimiento, a compactación, o soprado e derívaa contribúen á dificultade de medir as nevadas.[51]

Distribución

[editar | editar a fonte]
Image
Árbores cubertas de neve en Kuusamo, Finlandia

Os glaciares, coas súas capas de neve permanentes, cobren aproximadamente o 10 % da superficie terrestre, mentres que a neve estacional cobre ao redor do 9 %,[4] principalmente no hemisferio norte, onde a neve estacional cobre aproximadamente uns 40 millóns de quilómetros cadrados (15 × 10⁶ millas cadradas), segundo unha estimación de 1987.[52] Unha estimación de 2007 sobre a capa de neve no hemisferio norte suxería que, máis ou menos, a capa de neve oscila entre unha extensión mínima de 2 millóns de quilómetros cadrados (0,77 × 10⁶ millas cadradas) cada agosto e unha extensión máxima de 45 millóns de quilómetros cadrados (17 × 10⁶ millas cadradas)} cada xaneiro, o que supón case a metade da superficie terrestre dese hemisferio.[53][54]Un estudo sobre a extensión da capa de neve no hemisferio norte durante o período 1972-2006 suxire unha redución da 0,5 millóns de quilómetros cadrados (0,19 × 10⁶ millas cadradas ) o longo deses 35 anos.[54]

Marcas

[editar | editar a fonte]

A continuación enuméranse as marcas mundiais relacionados coas nevadas e os copos de neve:

  • Nevada total estacional máis alta – A marca mundial de maior cantidade total de neve caída nunha tempada rexistrouse nos Estados Unidos, na estación de esquí de Mt. Baker, nos arredores da cidade de Bellingham, Washington, durante a tempada 1998-1999. O monte Baker recibiu 2896 cm de neve,[55] superando así ao anterior posuidor da marca, o Monte Rainier, en Washington, que durante a tempada 1971-1972 rexistrou 2850 cm de neve.[56]
  • Nevada media anual máis alta da tempada – A marca mundial da maior media anual de nevadas é de 1764 cm, rexistrada en Sukayu Onsen, Xapón, durante o período 1981-2010.[57][58]
  • O copo de neve máis grande – According to Guinness World Records, o copo de neve máis grande do mundo caeu en xaneiro de 1887 nos arredores da actual Miles City, Montana, medía 38 cm de diámetro.[59]

As cidades (con máis de 100 000 habitantes) con maior precipitación anual de neve son Aomori (792 cm), Sapporo (485 cm) e Toyama (363 cm) no Xapón, seguidas de St. John's (332 cm) e a Cidade de Quebec (315 cm) no Canadá, e Syracuse, Nova York (325 cm).[60]

Aspectos xeográficos

[editar | editar a fonte]
Image
Ocorrencia das nevaradas:      Países con localidades por baixo dos 500 metros de altitude que teñen nevaradas tódolos anos.      Nestes países neva cada ano por riba dos 500 metros de altitude, mais cada certos anos pode nevar por baixo desta cota.      Nestes países pode nevar por riba dos 500 metros de altitude, as nevaradas por baixo desta cota son excepcionais ou non se producen nunca.      As nevaradas restrínxense aos 2000 metros de altitude ou máis.      Sen neve.

Zonas de neve

[editar | editar a fonte]

Nas rexións de clima tropical non neva e considérase que os paralelos 35 N e S delimitan a zona onde só hai unha certa presenza de neve nas montañas. O volcán Cayambe, un cumio de máis de 5000 metros no Ecuador, recibe así mesmo precipitacións en forma de neve a pesar de que se atopa na latitude 0.

Canto máis preto dos polos, máis probabilidade de neve. Porén, a cantidade de neve que cae nas rexións polares é relativamente pouca mais consérase polo frío que vai. Ademais, normalmente as zonas costeiras do planeta vense menos afectadas pola neve que as do interior.

É nas rexións de clima temperado, continental e de montaña onde se producen as nevaradas máis importantes. Entre elas destacan os 130 centímetros de neve acumulada en 24 horas na estación suíza de Klosters en xaneiro de 1982, ou os 193 centímetros en 24 horas que se rexistraron en Silver Lake (Colorado) en abril de 1921.

Usos

[editar | editar a fonte]

Hoxe en día, o uso máis común da neve é o deporte e o lecer. A afluencia a estacións de esquí[61], onde practicar deportes de inverno[62], supón o máis típico turismo estacional de inverno. En España, as estacións de esquí concéntranse nas zonas de montaña: Pireneos, Cordilleira Cantábrica, Sistema Ibérico e Sistemas Béticos. En Galicia, a única estación de esquí é a de Manzaneda, entre os concellos de Manzaneda e A Pobra de Trives, en Ourense.

Este sector, tanto en Galicia como en España e, en xeral, nos países que contan con neve pero son de clima máis temperán, pódese ver grandemente afectado polo quentamento global, así[63]:

Se pueden producir alteraciones notables en los espacios que hoy acogen al turismo de invierno. Podrían desaparecer o reconvertirse hacia otras modalidades turísticas los complejos que se encuentran situados por debajo de los 2.000 metros (aunque este límite varía latitudinalmente), por falta o escasez del recurso nieve. Las estaciones de esquí se verán obligadas a subir en altitud y a incrementar sus inversiones en cañones para la producción de nieve artificial. De todos modos, la irregularidad de la innivación y el acortamiento de la temporada por el retraso en la aparición del manto nival y el empeoramiento prematuro de su calidad en primavera, no garantizarán la rentabilidad de las inversiones en determinados espacios geográficos.

De feito, xa no ano 1995, os Campionatos do Mundo de Esquí Alpino, que se ían celebrar en Serra Nevada, tiveron que adiarse para o ano seguinte, por causa da falta de neve[64].

Neveiras de montaña

[editar | editar a fonte]

Ata a chegada da tecnoloxía do frío industrial e dos elecrodomésticos produtores de frío, despois, a neve era usada tamén para a conservación de alimentos, a fabricación de xeados, a refrixeración das casas e, incluso, en medicina[65].

Para poder dispoñer deste produto todo ou case todo o ano, a neve destinada a estes usos era recollida en neveiras de montaña, que eran construcións soterradas, ás veces aproveitando as propias irregularidades do terreo, en lugares sombrizos. A neve era depositada nestas neveiras, prensada e arrodeada de material illante, como palla, facendo capas de neve prensada e material illante. Unha vez depositada, íase sacando en bloques segundo as necesidades ou a demanda do produto[66], e trasladábase de noite ata os puntos de consumo. A industrialización deixou sen uso estas construcións e a actividade que nelas se realizaba, pero quedou lembranza na nomenclatura do fogar, posto que seguimos a chamarlle neveira ao frigorífico.

Un exemplo en Galicia deste tipo de construción, atópase nos Altos da Garrona, no concello de Xermade, Lugo[67].

Galería de imaxes

[editar | editar a fonte]

Notas

[editar | editar a fonte]
  1. ↑ Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para neve.
  2. ↑ Hobbs, Peter V. (2010). Ice Physics. Oxford: Oxford University Press. p. 856. ISBN 978-0199587711.
  3. ↑ Rees, W. Gareth (2005). Remote Sensing of Snow and Ice. CRC Press. p. 312. ISBN 978-1-4200-2374-9.
  4. 1 2 3 4 Michael P. Bishop; Helgi Björnsson; Wilfried Haeberli; Johannes Oerlemans; John F. Shroder; Martyn Tranter (2011). Singh, Vijay P.; Singh, Pratap; Haritashya, Umesh K., eds. Encyclopedia of Snow, Ice and Glaciers. Springer Science & Business Media. p. 1253. ISBN 978-90-481-2641-5.
  5. ↑ http://www.aepedi.org/index.php?pagina=aula_de_aprendizaje&id=La+Nieve
  6. 1 2 "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 12 de maio de 2016. Consultado o 02 de maio de 2016.
  7. 1 2 http://www.gaiaciencia.com/2014/02/como-se-forma-un-copo-de-nieve/
  8. ↑ Fierz, C.; Armstrong, R.L.; Durand, Y.; Etchevers, P.; Greene, E.; et al. (2009), The International Classification for Seasonal Snow on the Ground (PDF), IHP-VII Technical Documents in Hydrology, 83, París: UNESCO, p. 80, arquivado (PDF) do orixinal o 29 de setembro de 2016, consultado o 25 de novembro de 2016
  9. ↑ Mölders, Nicole; Kramm, Gerhard (2014-07-05). Lectures in Meteorology (en inglés). Springer. p. 86. ISBN 978-3-319-02144-7.
  10. ↑ DeCaria (7 de decembro de 2005). "ESCI 241 – Meteorology; Lesson 16 – Extratropical Cyclones". Department of Earth Sciences, Millersville University. Arquivado dende o orixinal o 8 de febreiro de 2008. Consultado o 18 de xullo do 2025.
  11. ↑ Tolme, Paul (decembro de 2004). "Weather 101: How to track and bag the big storms". Ski Magazine 69 (4): 126. ISSN 0037-6159.
  12. 1 2 Meteorological Service of Canada (2010-09-08). "Snow". Winter Hazards. Environment Canada. Arquivado dende o orixinal o 2011-06-11. Consultado o 19 de xullo do 2025.
  13. ↑ "NOAA - National Oceanic and Atmospheric Administration - Monitoring & Understanding Our Changing Planet". Arquivado dende o orixinal o 2 de xaneiro de 2015.
  14. ↑ "Fetch". Arquivado dende o orixinal o 15 de maio de 2008.
  15. ↑ Mass, Cliff (2008). The Weather of the Pacific Northwest. University of Washington Press. p. 60. ISBN 978-0-295-98847-4.
  16. ↑ Thomas W. Schmidlin. Climatic Summary of Snowfall and Snow Depth in the Ohio Snowbelt at Chardon. Arquivado 8 de abril de 2008 en Wayback Machine. Recuperado o 1 de marzo de 2008.
  17. ↑ Physical Geography. CHAPTER 8: Introduction to the Hydrosphere (e). Cloud Formation Processes. Arquivado 20 de decembro de 2008 en Wayback Machine. Recuperado o 1 de xaneiro de 2009.
  18. ↑ Stoelinga, Mark T.; Stewart, Ronald E.; Thompson, Gregory; Theriault, Julie M. (2012). "Micrographic processes within winter orographic cloud and precipitation systems". En Chow, Fotini K.; et al. Mountain Weather Research and Forecasting: Recent Progress and Current Challenges. Springer Atmospheric Sciences. Springer Science & Business Media. p. 3. Bibcode:2013mwrf.book.....C. ISBN 978-94-007-4098-3.
  19. ↑ Mark Zachary Jacobson (2005). Fundamentals of Atmospheric Modeling (2nd ed.). Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-83970-9.
  20. ↑ P., Singh (2001). Snow and Glacier Hydrology. Water Science and Technology Library 37. Springer Science & Business Media. p. 75. ISBN 978-0-7923-6767-3.
  21. ↑ Gaffin, David M.; Parker, Stephen S.; Kirkwood, Paul D. (2003). "An Unexpectedly Heavy and Complex Snowfall Event across the Southern Appalachian Region". Weather and Forecasting 18 (2). pp. 224–235. Bibcode:2003WtFor..18..224G. doi:10.1175/1520-0434(2003)018<0224:AUHACS>2.0.CO;2.
  22. ↑ John Roach (13 de febreiro de 2007). ""No Two Snowflakes the Same" Likely True, Research Reveals". National Geographic New. Arquivado dende o orixinal o 9 de xaneiro de 2010. Consultado o 19 de xullo do 2025.
  23. ↑ Jon Nelson (26 de setembro de 2008). "Origin of diversity in falling snow". Atmospheric Chemistry and Physics 8 (18). pp. 5669–5682. Bibcode:2008ACP.....8.5669N. doi:10.5194/acp-8-5669-2008.
  24. ↑ Kenneth Libbrecht (inverno de 2004–2005). "Snowflake Science" (PDF). American Educator. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 28 de novembro de 2008. Consultado o 19 de xullo do 2025.
  25. ↑ Brent Q Christner; Cindy E Morris; Christine M Foreman; Rongman Cai; David C Sands (2008). "Ubiquity of Biological Ice Nucleators in Snowfall". Science 319 (5867). p. 1214. Bibcode:2008Sci...319.1214C. PMID 18309078. doi:10.1126/science.1149757. Consultado o 20 de xullo do 2025.
  26. ↑ Glossary of Meteorology (2009). "Cloud seeding". American Meteorological Society. Arquivado dende o orixinal o 15 de marzo de 2012. Consultado o 20 de xullo do 2025.
  27. 1 2 M. Klesius (2007). "The Mystery of Snowflakes". National Geographic 211 (1). p. 20. ISSN 0027-9358.
  28. ↑ Jennifer E. Lawson (2001). Hands-on Science: Light, Physical Science (matter) – Chapter 5: The Colors of Light. Portage & Main Press. p. 39. ISBN 978-1-894110-63-1. Consultado o 20 de xullo do 2025.
  29. ↑ Warren, Israel Perkins (1863). Snowflakes: a chapter from the book of nature. Boston: American Tract Society. p. 164. Arquivado dende o orixinal o 9 de setembro de 2016. Consultado o 20 de xullo do 2025.
  30. ↑ Chris V. Thangham (7 de decembro de 2008). "No two snowflakes are alike". Digital Journal. Arquivado dende o orixinal o 28 de decembro de 2009. Consultado o 20 de xullo do 2025.
  31. ↑ Randolph E. Schmid (15 de xuño de 1988). "Identical snowflakes cause flurry". The Boston Globe. Associated Press. Arquivado dende o orixinal o 24 de xuño de 2011. Consultado o 20 de xullo do 2025. Pero alí estaban os dous cristais, un á beira do outro, sobre un portaobjetos de vidro exposto a unha nube durante un voo de investigación sobre Wausau, Wisconsin..
  32. ↑ Matthew Bailey; John Hallett (2004). "Growth rates and habits of ice crystals between −20 and −70C". Journal of the Atmospheric Sciences 61 (5). pp. 514–544. Bibcode:2004JAtS...61..514B. doi:10.1175/1520-0469(2004)061<0514:GRAHOI>2.0.CO;2.
  33. ↑ Kenneth G. Libbrecht (October 23, 2006). "A Snowflake Primer". California Institute of Technology. Arquivado dende o orixinal o July 10, 2009. Consultado o 20 de xullo do 2025.
  34. ↑ Kenneth G. Libbrecht (xaneiro–febreiro de 2007). "The Formation of Snow Crystals". American Scientist 95 (1). pp. 52–59. doi:10.1511/2007.63.52.
  35. ↑ Magono, Choji; Lee, Chung Woo (1966). "Meteorological Classification of Natural Snow Crystals". Journal of the Faculty of Science. 7 (en inglés) (Geophysics ed.). Hokkaido. pp. 321–335. hdl:2115/8672.
  36. ↑ "Nipher Snow Gauge". On.ec.gc.ca. 27 de agosto de 2007. Arquivado dende o orixinal o 28 de setembro de 2011. Consultado o 20 de xullo do 2025.
  37. ↑ National Weather Service Office, Northern Indiana (13 de abril de 2009). "8 Inch Non-Recording Standard Rain Gage". National Weather Service Central Region Headquarters. Arquivado dende o orixinal o 25 de decembro de 2008. Consultado o 20 de xullo do 2025.
  38. ↑ National Weather Service Office Binghamton, New York (2009). Raingauge Information. Arquivado October 13, 2008, en Wayback Machine. Retrieved on January 2, 2009.
  39. ↑ "All-Weather Precipitation Gauge". On.ec.gc.ca. August 27, 2007. Arquivado dende o orixinal o 28 de setembro de 2011. Consultado o 20 de xullo do 2025.
  40. ↑ Glossary of Meteorology (2009). "Snow flurry". American Meteorological Society. Arquivado dende o orixinal o 27 de novembro de 2007. Consultado o 24 de xullo do 2025.
  41. ↑ "National Weather Service Glossary". National Weather Service. 2009. Arquivado dende o orixinal o 9 de maio de 2009. Consultado o 24 de xullo do 2025.
  42. ↑ "Blizzards". Winter Severe Weather. Environment Canada. 4 de setembro de 2002. Arquivado dende o orixinal o 11 de febreiro de 2009. Consultado o 24 de xullo do 2025.
  43. ↑ Met Office (19 de novembro de 2008). "Key to flash warning criteria". Arquivado dende o orixinal o 29 de decembro de 2010. Consultado o 24 de xullo do 2025.
  44. ↑ National Weather Service Forecast Office, Flagstaff, Arizona (24 de maio de 2007). "Blizzards". National Weather Service Western Region Headquarters. Arquivado dende o orixinal o 15 de xaneiro de 2009. Consultado o 24 de xullo do 2025.
  45. ↑ National Oceanic and Atmospheric Administration (novembro de 1991). "Winter Storms...the Deceptive Killers". United States Department of Commerce. Arquivado dende o orixinal o 8 de xuño de 2009. Consultado o 28 de agosto do 2025.
  46. ↑ Glossary of Meteorology (2009). "Snow". American Meteorological Society. Arquivado dende o orixinal o 20 de febreiro de 2009. Consultado o 28 de agosto do 2025.
  47. ↑ "NASA's storm-chasing planes fly through blizzards to improve snowfall forecasts". Popular Science. 3 de febreiro de 2022. Consultado o 28 de agosto do 2025.
  48. ↑ NOAA. "What causes bands of heavy snowfall?". weather.gov (en inglés). US Department of Commerce. Consultado o 28 de agosto do 2025.
  49. ↑ Coombs, Mitchel (28 de novembro de 2022). "3D Weather: Science of snow bands". KECI (en inglés). Consultado o 28 de agosto do 2025.
  50. ↑ Fierz, C.; Armstrong, R.L.; Durand, Y.; Etchevers, P.; Greene, E.; et al. (2009). "The International Classification for Seasonal Snow on the Ground" (PDF). IHP-VII Technical Documents in Hydrology 83. París: UNESCO: 80. Arquivado (PDF) dende o orixinal o 29 de setembro de 2016. Consultado o 25 de novembro de 2016.
  51. ↑ National Weather Service Forecast Office Northern Indiana (de outubro de 2004). "Snow Measurement Guidelines for National Weather Service Snow Spotters" (PDF). National Weather ServiceCentral Region Headquarters. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 15 de febreiro de 2010.
  52. ↑ Chang, A.T.C.; Foster, J.L.; Hall, D.K. (1987). "NIMBUS-7 SMMR derived global snow parameters". Annals of Glaciology 9. pp. 39–44. doi:10.1017/S0260305500200736.
  53. ↑ Lemke, P.; et al. (2007). "Observations: Changes in snow, ice and frozen ground". En Solomon, S.; et al. Climate Change 2007: The Physical Science Basis. Nova York: Cambridge Univ. Press. pp. 337–383.
  54. 1 2 Déry, S. J; Brown, R. D. (2007). "Recent Northern Hemisphere snow cover extent trends and implications for the snow-albedo feedback". Geophysical Research Letters 34 (L22504). pp. L22504. Bibcode:2007GeoRL..3422504D. doi:10.1029/2007GL031474.
  55. ↑ "NOAA: Mt. Baker snowfall record sticks". USA Today. 3 de agosto de 1999. Arquivado dende o orixinal o 24 de abril de 2009. Consultado o 5 de abril do 2026.
  56. ↑ Mount Rainier National Park (14 de abril de 2006). "Frequently Asked Questions". National Park Service. Arquivado dende o orixinal o 21 de febreiro de 2007. Consultado o 5 de abril do 2026.
  57. ↑ "JMA" (en xaponés). JMA. Arquivado dende o orixinal o 18 de xuño de 2013. Consultado o 5 de abril do 2026.
  58. ↑ "The World's Most Absurd Snowfall Records". www.powder.com (en inglés). 2025-02-05. Consultado o 5 de abril do 2026.
  59. ↑ William J. Broad (20 de marzo de 2007). "Giant Snowflakes as Big as Frisbees? Could Be". New York Times. Arquivado dende o orixinal o 4 de novembro de 2011. Consultado o 5 de abril do 2026.
  60. ↑ "Top 10 snowiest major cities around the world". Accuweather. Consultado o 5 de abril do 2026.
  61. ↑ http://www.infonieve.es/estaciones-esqui/pais/espana/1/
  62. ↑ http://www.rfedi.es/
  63. ↑ "IMPACTOS DEL CAMBIO CLIMÁTICO EN ESPAÑA (14. IMPACTOS SOBRE EL SECTOR TURÍSTICO)" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 13 de abril de 2012. Consultado o 02 de maio de 2016.
  64. ↑ http://www.marca.com/blogs/palillerosvssurferos/2016/02/11/20-anos-del-mundial-de-esqui-alpino-de.html
  65. ↑ https://books.google.es/books?id=4cjKedkiR8YC&pg=PA84&lpg=PA84&dq=neveros+artificiales&source=bl&ots=Oam5rwVdkT&sig=FZQ461O3STJsZD0GaXuj8Q7PPV4&hl=gl&sa=X&ved=0ahUKEwji-ImxgrvMAhWMzRoKHVXJBKQQ6AEIVDAK#v=onepage&q=neveros%20artificiales&f=false
  66. ↑ "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 07 de maio de 2016. Consultado o 02 de maio de 2016.
  67. ↑ "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 17 de abril de 2016. Consultado o 02 de maio de 2016.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Outros artigos

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]
Obtido de «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Neve&oldid=7349401»