close
Ir al contenido

fallo

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  falló
fallo
yeísta (AFI) [ˈfaʝo]
no yeísta (AFI) [ˈfaʎo]
sheísta (AFI) [ˈfaʃo]
zheísta (AFI) [ˈfaʒo]
silabación fa-llo
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas a.ʝo, a.ʎo, a.ʒo, a.ʃo

Etimología 1

[editar]

De fallar y el sufijo -o.

Adjetivo

[editar]

fallo¦plural: fallos¦femenino: falla¦femenino plural: fallas

1
En algunos juegos de naipes, falto de algún palo.[1]
2
Débil, sin energía.
  • Ámbito: Álava
  • Uso: vulgar

Sustantivo masculino

[editar]

fallo¦plural: fallos

3
Equivocación, error.[2]
4
Falta de un palo en algunos juego de cartas.

Locuciones

[editar]

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones []

Etimología 2

[editar]

De fallar y el sufijo -o, del latín afflare.

Sustantivo masculino

[editar]

fallo¦plural: fallos

1 Derecho
Acto procesal proveniente de un tribunal, mediante el cual resuelve las peticiones de las partes, o autoriza u ordena el cumplimiento de determinadas medidas.
2
Decisión tomada por alguien capacitado para hacerlo.

Locuciones

[editar]

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones []

Forma flexiva

[editar]

Forma verbal

[editar]
1
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de fallar1 y fallar2.
fallo
clásico (AFI) /ˈfal.lo/
eclesiástico (AFI) /ˈfal.lo/
silabación fal-lo
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rima al.lo

Etimología 1

[editar]

Del protoitálico *fal-s-e-/*fal-s-o-, y este del protoindoeuropeo ("tropezar"), del protoindoeuropeo *(s)gʷʰh₂el-.[3] Compárese el sánscrito स्खल् (skhal, "tropezar", "fracasar"), el persa medio škarwīdan ("tropezar", "anonadar"), el griego antiguo σφάλλω (spʰállō, "hacer caer", "derribar"), σφάλλομαι (spʰállomai, "caer") y el armenio antiguo սխալեմ (sxalem, "tropezar", "fracasar").[3]

Verbo transitivo

[editar]
1
Engañar.[4]

Conjugación

[editar]
Conjugación de fallō, fallere, fefellī, falsum(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo fallere, fefellisse
Infinitivo pasivo fallī
Participio activo fallēns, falsūrus
Participio pasivo fallendus, falsus
Gerundio fallendī, fallendō, fallendum
Supino falsum, falsū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egofallō fallis is, ea, idfallit nōsfallimus vōsfallitis eī, eae, eafallunt
Pretérito imperfecto egofallēbam fallēbās is, ea, idfallēbat nōsfallēbāmus vōsfallēbātis eī, eae, eafallēbant
Futuro egofallam fallēs is, ea, idfallēt nōsfallēmus vōsfallētis eī, eae, eafallent
Pretérito perfecto egofefellī fefellistī is, ea, idfefellit nōsfefellimus vōsfefellistis eī, eae, eafefellērunt, fefellēre
Pretérito pluscuamperfecto egofefelleram fefellerās is, ea, idfefellerat nōsfefellerāmus vōsfefellerātis eī, eae, eafefellerant
Futuro perfecto egofefellerō fefelleris is, ea, idfefellerit nōsfefellerimus vōsfefelleritis eī, eae, eafefellerint
Presente pasivo egofallor falleris, fallere is, ea, idfallitur nōsfallimur vōsfalliminī eī, eae, eafalluntur
Pretérito imperfecto pasivo egofallēbar fallēbāris, fallēbāre is, ea, idfallēbātur nōsfallēbāmur vōsfallēbāminī eī, eae, eafallēbantur
Futuro pasivo egofallar fallēris, fallēre is, ea, idfallētur nōsfallēmur vōsfallēminī eī, eae, eafallentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egofallam ut tūfallās ut is, ut ea, ut idfallat ut nōsfallāmus ut vōsfallātis ut eī, ut eae, ut eafallant
Pretérito imperfecto ut egofallerem ut tūfallerēs ut is, ut ea, ut idfalleret ut nōsfallerēmus ut vōsfallerētis ut eī, ut eae, ut eafallerent
Pretérito perfecto ut egofefellerim ut tūfefellerīs ut is, ut ea, ut idfefellerit ut nōsfefellerīmus ut vōsfefellerītis ut eī, ut eae, ut eafefellerint
Pretérito pluscuamperfecto ut egofefellissem ut tūfefellissēs ut is, ut ea, ut idfefellisset ut nōsfefellissēmus ut vōsfefellissētis ut eī, ut eae, ut eafefellissent
Presente pasivo ut egofallar ut tūfallāris, fallāre ut is, ut ea, ut idfallātur ut nōsfallāmur ut vōsfallāminī ut eī, ut eae, ut eafallantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egofallerer ut tūfallerēris, fallerēre ut is, ut ea, ut idfallerētur ut nōsfallerēmur ut vōsfallerēminī ut eī, ut eae, ut eafallerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)falle (is, ea, id) (vōs)fallite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)fallitō (is, ea, id)fallitō (vōs)fallitōte (eī, eae, ea)falluntō
Presente pasivo (tū)fallere (is, ea, id) (vōs)falliminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)fallitor (is, ea, id)fallitor (vōs) (eī, eae, ea)falluntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. Eduardo de Echegaray. «fallo» en Diccionario general etimológico de la lengua española tomo 3. Página 350. Editado por: D. José María Faquineto. Editorial: Álvarez hermanos. Madrid, 1887.
  2. «fallo» en Diccionario de la lengua española. Editorial: Real Academia Española, Asociación de Academias de la Lengua Española y Espasa. 22.ª ed, Madrid, 2001.
  3. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 199-200. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
  4. Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.