Sigeberto la 3-a

Vidu ankaŭ: Listo de francaj reĝoj

Sigeberto la 3-a Sigibertus tertius rex Francorum (630-656)
Ikonografia bildo de Sigeberto la 3-a (Nacia kaj Universitata Biblioteko de Strasburgo).
Persona informo
Sigibertus
Naskiĝo	630 en Metz, Aŭstrazio, Imperium Francorum
Morto	1-a de februaro 656 en Metz, Aŭstrazio, Imperium Francorum
Familio
Dinastio	Merovidoj vd
Patro	Dagoberto la 1-a vd
Patrino	Ragnétrude (en) vd
Gefratoj	Klodvigo la 2-a vd
Edz(in)o	Chimnechilde (en) vd
Infanoj	Bilichild (en) , Dagoberto la 2-a vd
Parencoj	Ĉildeberto la Adoptita (ebla filo) vd
Profesio
Okupo	monarko vd
Postenoj Postenoj reĝo de la frankoj vd
vd	Fonto: Vikidatumoj

Sigeberto la 3-a estis merovida reĝo de Aŭstrazio ekde la jaro 634 ĝis sia morto en 656. Li estis la plej maljuna filo de Dagoberto la 1-a kaj lia edzino Ragnetruda de Burgonjo (584-638) kaj patro de Dagoberto la 2-a (650-679).

Li estis priskribita kiel la unua merovida pigra reĝo, kie la urbestro de la palaco fakte regis la regnon dum lia administrado. Tamen, Sigeberto vivis pian kristanan vivon kaj poste estis sanktigita, estante rememorita kiel Sankta Sigeberto de Aŭstrazio en la Romkatolika Eklezio kaj la Orienta Ortodoksa Eklezio.

Vivo

Sigeberto naskiĝis en 630 kiel la plej aĝa filo de Dagoberto la 1-a, reĝo de la Frankoj, kaj lia konkubino Ragnetruda. La reĝo revokis kaj paciĝis kun Sankta Amando, kiu antaŭe estis ekzilita pro kritiko pri la malvirtoj de la reĝo, kaj petis lin bapti sian novnaskitan filon. La ceremonio okazis en Orléans kaj Kariberto la 2-a, la duonfrato de Dagoberto, kiu tiutempe estis reĝo de Akvitanio, estis la baptopatro.

Dagoberto konfidis la edukadon de Sigeberto al Pepino de Landen, kiu estis la urbestro de la palaco en Aŭstrazio sub sia patro Klotaro la 2-a, ĝis 629. Pepino prenis la junan Sigeberton kaj translokiĝis kun li al liaj domajnoj en Akvitanio, kie ili restis la sekvajn tri jarojn.

En 633, ribelo de la nobeloj devigis Dagoberton igi la trijaran Sigeberton reĝon de Aŭstrazio, samkiel lia patro Klotaro la 2-a igis lin reĝo de Aŭstrazio, en 623. Tamen, li rifuzis doni la potencon al Pepino de Landen igante lin urbestro de la palaco por la infano-reĝo.

Anstataŭe, li metis Sigeberton sub la gvidadon de Adalgiselo (622-680) kiel urbestro de la palaco kaj la episkopon de Kolonjo Sankta Kuniberto kiel reganton, dum li tenis Pepinon en Neŭstrio kiel ostaĝon. En 634 naskiĝis la dua filo de Dagoberto, Klodvigo la 2-a, kaj la reĝo devigis la nobelojn akcepti lin kiel la sekvan reĝon de Neŭstrio kaj Burgonjo, starigante novan dividon de la imperio.

Je la morto de Dagoberto, en 639, la du frankaj regnoj denove fariĝis sendependaj sub Sigeberto la 3-a kaj Klodvigo la 2-a. Ambaŭ regnoj estis sub infanaj reĝoj - Sigeberto estis ĉirkaŭ dek unu jarojn aĝa kaj Klodvigo kvin jarojn aĝa - kaj estis regataj de siaj respektivaj regentoj. Estis sub la regado de Sigeberto, ke la urbestro de la palaco komencis ludi la plej gravan rolon en la politika vivo de Aŭstrazio, kaj Sigeberto estis priskribita kiel la unua reĝo pigra de la merovida dinastio.

Pepino anstataŭigis Adalgiselon kiel urbestron de la palaco de Aŭstrazio, en 639, sed mortis la sekvan jaron, en 640, kaj estis anstataŭigita de sia filo Grimoaldo (616-657). En 640 la Duklando de Turingio ribelis kontraŭ Aŭstrazion en la sola milito de la regado de Sigeberto. Grimoaldo permesis al la juna reĝo stari ĉe la kapo de la armeo provante subpremi la ribelon, sed estis venkita de Duko Radulfo (587-641). La Kroniko de Fredegaro registras, ke la malvenko lasis Sigeberton plorantan sur sia selo.

Sigeberto portretita sur kolora vitraĵo.

Kvankam neefika kiel reĝo, Sigeberto fariĝis pia plenkreskulo sub la gvido de Pepino kaj poste Sankta Kuniberto kaj havis vivon kun kristana virto. Li uzis sian riĉecon por establi multajn monaĥejojn, hospitalojn kaj preĝejojn, inkluzive de la monaĥejo Stavelot-Malmedy.

Sigeberto la 3-a mortis pro naturaj kaŭzoj la 1-an de februaro 656 kun la aĝo de 25 jaroj. Li estis entombigita en la Abatejo de Sankta Marteno proksime de Metz, kiun li fondis. En 1063 lia korpo, trovita sendifekta, estis prenita el la tombo kaj movita al la flanko de la altaro. La abatejo estis detruita en 1552 kaj la restaĵoj estis movitaj al la Katedralo de Nancio. Sigeberto la 3-a estas honorata kiel sanktulo de la Katolika Eklezio kaj lia festotago estas la 1-a de februaro. Li estas la patronsanktulo de Nancio.

Bapto de Sigeberto. Lia patrino estas apud li.

Geedziĝo kaj sinsekvo

La urbestro de la palaco Grimoaldo sukcesis konvinki la junan Sigeberton, kiu tiutempe estis seninfana, adopti kiel sian heredanton la filon de Grimoaldo, Ĉildeberto la Adoptita. Tamen, la reĝo edziĝis al Chimnechild de Burgonjo kaj havis propran filon, la estontan reĝon Dagoberto la 2-a. Li ankaŭ havis filinon, Biliŝilda (653-675), la estontan reĝinon de Neŭstrio kaj Burgonjo.

En 656, post la morto de Sigeberto, Grimoaldo provis uzurpi la tronon de Aŭstrazio kaj tonsurigis la junan Dagoberton (kiu tiam estis sepjara) kaj sendis lin al monaĥejo en Irlando. La filo de Grimoaldo, Ĉildeberto la Adoptita, estis proklamita reĝo de Aŭstrazio en 656, sed la regado estis mallongdaŭra, ĉar li estis detronigita post sep monatoj, en 657, kaj li kaj lia patro estis mortigitaj dum ribelo.

Aŭstrazio poste pasis sub la regadon de la infanoj de la frato de Sigeberto, Klodvigo la 2-a, dum kelka tempo. Klotaro la 3-a, la pli aĝa filo de Klodvigo la 2-a, fariĝis reĝo de Aŭstrazio en 657. La sekvan jaron, en 658, li ankaŭ fariĝis reĝo de Neŭstrio kaj Burgonjo post la morto de sia patro, tiel provizore reunuigante la frankajn regnojn sub unu regado. Kelkajn jarojn poste tamen, la aŭstrazia nobelaro denove sukcese premis por la apartigo de la regnoj.

Rezulte, Ĉilderiko la 2-a, la pli juna frato de Klotaro la 3-a, fariĝis reĝo de Aŭstrazio de 662 ĝis sia morto, en 675. La nobeloj surtronigis Klodvigon la 3-an, pri kiu oni ne multe scias, sed lia regado estis mallonga. Unu jaron poste, en 676, Dagoberto la 2-a, filo de Sigeberto, estis revokita el Irlando kaj prenis la tronon de sia patro post ĉirkaŭ 20 jaroj da ekzilo.